ประวัติวัดสว่างชมพู
วัดสว่างชมพู ตั้งเมื่อปี พ.ศ.๒๔๘๓ บ้านเลขที่ ๒๒๖ หมู่ที่ ๘
บ้านนาสองห้อง ตำบลคำป่าหลาย อำเภอเมืองมุกดาหาร
จังหวัดมุกดาหาร สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย
ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ ๑๑ ไร่
อาณาเขต ทิศเหนือประมาณ ๒ เส้น
จดที่นา ทิศใต้ประมาณ ๒ เส้น จดถนน
ทิศตะวันออกประมาณ ๓ เส้น จดที่ดินชาวบ้าน
ทิศตะวันตกประมาณ ๓ เส้น
จดที่ชาวบ้าน เหตุที่ตั้งชื่อว่าวัดสว่างชมพู เพราะในพื้นที่ตั้งวัดแต่ก่อน มีต้นหว้าเยอะ ต้นหว้า
มีชื่อในภาษาบาลี-สันสกฤตว่า 'ชมฺพุ' ซึ่งใน
คัมภีร์วิสุทธิมรรค คัมภีร์สำคัญทางพุทธศาสนา ได้กล่าวถึง “ต้นหว้า”
ซึ่งเป็นต้นไม้ประจำชมพูทวีป วัดสว่างชมพู จึงมีความหมายว่า วัดที่เป็นแสงสว่างแห่งชมพูทวีป มีอาคารเสนาสนะซึ่งประกอบด้วย
๒. หอระฆัง สร้างเมื่อ พ.ศ. ๒๕๔๗
๓. กุฎิสถิตย์ธรรม สร้างเมื่อ พ.ศ. ๒๕๔๙
๕. กุฏิใหญ่ สร้างเมื่อ พ.ศ. ๒๕๕๕
๗. พระพุทธสว่างชมพู
สร้างเมื่อ พ.ศ. ๒๕๕๕
๘. ศาลาข้าวเม่าสามัคคี สร้างเมื่อ พ.ศ. ๒๕๕๖
๙. กุฎิร่มโพธิ์ทอง สร้างเมื่อ
พ.ศ. ๒๕๕๘
๑๐. ศาลาปฏิบัติธรรมเพื่อพ่อ
ร.๙ สร้างเมื่อ พ.ศ. ๒๕๕๙
๑๑. โรงครัวใหม่
สร้างเมื่อ พ.ศ.๒๕๕๖๒
๑๒.
ห้องน้ำ ๑๘ ห้อง สร้างเมื่อ พ.ศ.๒๕๕๖๒
๑๓. กุฏิกลางทุ่ง สร้างเมื่อ
พ.ศ.๒๕๕๖๓
การบริหารและการปกครอง มีเจ้าอาวาส เท่าที่ทราบนาม คือ
๑. พระบุญ
อนุตฺตโร พ.ศ.๒๕๑๘ - ๒๕๒๔
๒. พระน้อย
ฐานวโร พ.ศ.๒๕๓๗ -๒๕๔๗
๓. พระอธิการอนันต์ วรปญฺโญ
พ.ศ. ๒๕๕๐
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น